 |
 |
 |
 |
 |
"Niet klagen, nooit de moed opgegeven, positief in het leven staan." Dat was het motto van Atay Saçan, 31 jaar jong en vol leven; een zorgzame vader en liefhebbende echtgenoot
Geen reacties 
408 keer gelezen Atay ken ik al een een hele tijd. Toen ik naar de middelbare school ging raakte ik bevriend met Erdinc. Atay is de broer van Erdinc. Via Erdinc leerde ik Atay kennen. Vaak gingen we samen de stad in. Wij tweeen of ook met Erdinc erbij. Ik weet nog goed dat we samen naar de Tour de France gingen kijken. En dat we de hele tijd stonden te wachten tot de wielrenners langs zouden komen. Maar ze kwamen maar niet. En we kregen langzaam maar zeker toch wel steeds meer honger.Zouden we een frietje kunnen halen of niet? Nou, dat was een groot dilemma voor ons! Als we het zouden gaan halen zouden ze vast en zeker net langs komen. En als we zouden wachten, hadden we vast en zeker genoeg tijd om een frietje te halen. Over en weer ging het:
"Kom we gaan het gauw halen, dat lukt gemakkelijk!" Om vervolgens weer te zeggen:"Nee joh! doe nou maar niet..." Dit duurde zeker wel een uur..Ik weet niet of we uiteindelijk nou wel of geen frietje gehaald hadden, ik dacht het niet.
Om dit soort typische situaties hebben we vaak moeten lachen achteraf. Elkaar een beetje plagen, gewoon wat kletsen over schijnbaar onzinnige dingen: Zoals de gekke mensen die je in de straat tegen komt, of het nieuwe gebouw dat er afschuwelijk uitziet. Dat soort momenten waren heel bijzonder.
Soms hadden we het over grote, serieuze onderwerpen, zoals het geloof, cultuurverschillen of de keuzes die een mens maakt in het leven.Maar het aantal gesprekjes over de dagelijks gang van zaken, was toch echt vele malen groter dan gesprekken over zware onderwerpen. En dat is niet zomaar. Want Atay wist dat een mens maar van vlees en bloed is: als je dat weet, kun je lachen, genieten, lief hebben en leven.
Hij wist dat als geen ander.
Aldwin v/d Ven
12-10-2007 Terug
Reacties
Geen reactie gevonden
Reactie Toevoegen
Alle rechten voorbehouden 2009 |