 |
 |
 |
 |
 |
"Niet klagen, nooit de moed opgegeven, positief in het leven staan." Dat was het motto van Atay Saçan, 31 jaar jong en vol leven; een zorgzame vader en liefhebbende echtgenoot
Geen reacties 
422 keer gelezen Op de eerste plaats heb ik enorm veel respect voor de manier waarop jullie als familie maar vooral ook Atay zelf met zijn ziek zijn en zijn naderende afscheid zijn omgegaan. Ik vond het heel mooi om te zien hoe sterk jullie geloof jullie steunde en steeds opnieuw weer hielp de moed niet op te geven en de hoop niet te verliezen. Terwijl wij als verpleegkundige op bepaalde momenten dat Atay zo ziek was echt dachten dat hij snel zou overlijden, bleven jullie er samen met Atay voor gaan. Jullie hebben echt samen gevochten en dat is iets wat me het meest zal bij blijven.
Daarnaast vond ik het fijn dat Atay me wat uitleg wilde geven over jullie geloof. Over Ramadan en suikerfeest: mooi vond ik dat: niet vasten vanwege je ziekte, maar wel op en top mee feesten. Daar genoot hij echt van.
Ondanks dat Atay vele tegenslagen te verwerken kreeg, bleef hij het volhouden om iedere keer maar weer als ik hem zag te vragen hoe het met mij en mijn kinderen (en zwangerschappen) ging. Hij bleef geintresseerd in mij. En we hebben een groot team, dus dat betekende voor Atay veel bijhouden. En dat deed hij ook echt, wat je vertelde bleef hij onthouden en daar kwam hij ook altijd op terug. "En hoe was......" heeft hij me heel vaak gevraagd, of "hoe gaat het met" of "hoe lang moet je nog"als ik zwanger was (hij heeft ze alle drie meegemaakt, dus ook alledrie de geboortes, drie meiden!!, en altijd stond zijn naam op een felicitatiekaartje).
Atay was vooral trots op zijn vrouw en zoontje, helemaal toen deze bloemen aan de koningin mocht geven. Zijn vrouw was voor hem volgens mij ook een rots in de branding, naast zijn broer heb ik haar veel op de dialyse afdeling gezien. Hoewel Atay veel interesse in ons had vond ik hem soms ook wat gesloten over zijn leven. Misschien omdat hij gewoon niet wilde klagen; dat heb ik hem ook nooit maar dan ook nooit horen doen.
We zullen Atay nog lang missen. Hij had op zijn minst 80 moeten mogen worden.
Een verpleegkundige van de dialyseafdeling Jeroen Bosch Ziekenhuis te 's-Hertogenbosch
11-10-2007 Terug
Reacties
Geen reactie gevonden
Reactie Toevoegen
Alle rechten voorbehouden 2009 |