 |
 |
 |
 |
 |
"Niet klagen, nooit de moed opgegeven, positief in het leven staan." Dat was het motto van Atay Saçan, 31 jaar jong en vol leven; een zorgzame vader en liefhebbende echtgenoot
Geen reacties 
665 keer gelezen Krant: Brabants Dagblad
Publicatiedatum: 03/12/2005
door Tilly van Uffelen
Den Bosch Atay (29) zit op de bank in de woonkamer van zijn ouders.
Vriendelijk, zacht, verzwakt. Hij wil openhartig praten over zijn ziektes.
Hij is chronisch nierpatiënt, overleefde lymfklierkanker en schildklierkanker. Maar vooral wil hij een boodschap meegeven: "Niet klagen, nooit de moed opgegeven, positief in het leven staan." Drie keer per week dialyseert hij nu weer. Op maandag, woensdag en vrijdag ligt hij aan het apparaat in het ziekenhuis dat zijn nierfunctie overneemt. Dan worden de afvalstoffen uit zijn lijf gespoeld. "Ik ga dan naar mijn werk", grapt- ie.
Deze week is er opnieuw een tumor ontdekt in zijn schildklier. Of die goed- of kwaadaardig is moet nog onderzocht worden. Het betekent weer een scan, weer een punctie, weer onzekerheid. Boos na de zoveelste onheilstijding?
"Het leven is nu eenmaal zo. Er zijn mensen die het erger hebben dan ik. Die niet kunnen lopen of zien. Ik kan nog lopen, van mijn zoon genieten, ik kan nog van alles doen." Familie Een interview met Atay betekent een gesprek met de hele familie. De woonkamer zit vol: zijn ouders, zijn broer, zijn vrouw.
Zijn zoontje van vijf jaar is net weer naar school. "We hebben een hechte band. We zijn ook vaak samen met de hele familie op vakantie geweest." Atay woont overdag in feite bij zijn ouders. Hij heeft geregeld verzorging nodig, is na een dialyse vaak moe. Atay heeft een chronische nierziekte, net als zijn twee oudere broers Sabit en Eren. Die zijn er op jonge leeftijd aan overleden. Sabit is slechts veertien jaar oud geworden, Eren twaalf. Vader Zafer en moeder Cemile zijn volle neef en nicht. In Turkije was zo'n familiehuwelijk gebruikelijk. De artsen denken dat deze nauwe bloedverwantschap de oorzaak is van de erfelijke ziekte. Zeker weten doen ze het niet. Vader Zafer (63) is inmiddels fel gekant tegen dergelijke bloedhuwelijken. "Misschien komt dat ook wel hierdoor", zegt de jongste zoon Erdinç. Als het aan de artsen lag had Erdinç niet eens bestaan. Erdinç "Die artsen adviseerden mijn ouders geen kinderen meer te nemen." Zafer: "Ik geloof in God. Ik heb de beslissing in zijn handen gelegd." Erdinç: "En mijn zusje en ik zijn allebei gezond geboren." Schrompelnieren. Het betekent dat je nieren na verloop van jaren steeds kleiner worden. Uiteindelijk functioneren ze helemaal niet meer. Twee jaar was Atay toen hij met zijn moeder Cemile (59) en twee broers van de Turkse provinciehoofdstad Nevsehir naar Den Bosch kwam. Hun vader werkte hier bij de Michelinfabriek zoals zoveel Turkse gastarbeiders. Cemile: "Even wat geld verdienen, sparen voor een huis en een tractor en daarna weer naar huis." Met die insteek kwam de familie destijds naar Nederland. Hun leven verliep anders. Eenmaal herenigd, werd snel duidelijk dat Sabit aan een bijzondere nierziekte leed. Een verwarrende tijd: een ander land, een andere gezondheidszorg, een vreemde taal, een bijzondere ziekte. Veertien jaar was Sabit toen er een donornier voor hem beschikbaar was. Maar de operatie in Leiden werd hem fataal. Hij stierf. "Vol verdriet en pijn", besloot vader met zijn familie terug te keren naar Turkije. "Ik wilde gewoon weg uit Nederland." Terug naar Turkije, de veiligheid voelen van familie en vrienden om je heen. In Turkije overleed echter hun tweede zoon. Negen jaar was Atay toen ook hij ziek werd. Vader Zafer werkte inmiddels weer in Nederland. "Ik was alleen lichaam, verder niets", herinnert Atay zich. Doodziek, zonder visum, werd hij op het vliegtuig naar Nederland gezet. Een KLM-stewardess heeft ter plekke een visum geregeld. "De kinderarts stond zondagmorgen voor het ziekenhuis buiten op de stoep Atay op te wachten. "Ik ben Nederland heel dankbaar dat ze mijn derde zoon hebben gered", zegt de vader. Natuurlijk was hij wanhopig.
"Alleen als je slaapt vergeet je je zoon, anders niet. Maar ik ben een gelovig man. Je moet nooit de moed opgeven. Ik heb nooit getwijfeld aan mijn geloof. Ik keek naar de omgeving, naar de wereld en zag dat heel veel mensen het slechter treffen dan wij." De eerste weken doolde Atay door de ziekenhuisgangen in Nijmegen. "Ik wist ik niet waar ik was." Hij kreeg een buikspoeling en knapte langzaam op. Datzelfde jaar kreeg hij een donornier.
Tot zijn 25ste verliep zijn leven redelijk normaal. "Op wat ziekenhuisopnames na. Er zijn vaak periodes dat je lichaam je donornier wil afstoten. Dat wordt dan gedempt met medicatie", vertelt Atay. Hij ging trouwen, kreeg een zoon. Er bestond een kans dat zijn kind ook met de erfelijke ziekte belast zou zijn. "Je neemt dat risico. De kans was groot dat hij het ook zou hebben, geloof ik. Maar we hebben ons daar niet echt in verdiept. We zien het wel, dachten we. En hij is gezond." De lymfklierkanker die Atay kreeg is het rechtstreekse gevolg van de medicijnen die hij moest slikken om afstoting van je donornier tegen te gaan. "Je hebt geen andere keus, je moet die medicijnen slikken." Chemokuren Hij onderging zes zware chemokuren. Door de chemo verloor hij dertig kilo, erger was dat zijn donornier afstierf. De schildklierkanker die zich enkele jaren later openbaarde bij Atay is waarschijnlijk ook het gevolg van de zware chemo die hij moest ondergaan. Even, heel even is hij boos geweest. "Toen ik het hoorde dacht ik, waarom ik weer?" Hij herpakte zich snel. "Ik zie het leven als een soort examen. Ik heb het gevoel dat ik tijdens dit leven getest wordt voor het leven dat ik hierna ga leiden. Daar put ik mijn kracht uit."
03-12-2005 Terug
Reacties
Geen reactie gevonden
Reactie Toevoegen
Alle rechten voorbehouden 2009 |